دوست داران فریدون مشیری

من روز خویش را

با افتاب روی تو،

کز مشرق خیال دمیده ست            آغاز می کنم.

 من با تو می نویسم و می خوانم

من با تو راه می روم و حرف می زنم

وز شوق این محال:

- که دستم در دست توست –

من،جای راه رفتن،          پرواز می کنم!

آن لحظه ها که مات

در انزوای خویش       یا در میان جمع

خاموش می نشینم:

موسیقی نگاه تو را گوش می کنم.

گاهی میان مردم، در ازدحام شهر

غیر از تو ،هر چه هست فراموش میکنم.

گویند این و آن به هم-آهسته-:     -هان و هان!

دیوانه را ببینید!

بی خود،چو کودکان،        لبخند می زند!

با خود، چگونه گرم سخن گفتن است؟!- آه،

من، خود را از این ملامت بی گاه،

همچنان،           سرمست،

در فضای پریخانه های راز

شاد از شکوه طالع و بخت موافقم.

آخر چگونه بانگ بر آرم که :-عاقلان!

دیوانه نیستم،

              بخدا سخت عاشقم!